Puzon
Instrument dęty blaszany z grupy aerofonów. Cechuje się silną korzenną barwą. Powstał i ewoluował na przestrzeni wieków XIII – XV. Wyrózniamy miedzy innymi puzon: dyszkaltowy, altowy, basowy, kontrabasowy. Lecz głównym sposobem dzielenia puzonów jest podział ze wzgledu na odmiane:
Puzony suwakowe: tutaj dźwieki wydobywaja sie z dzwonu uprzednio zmieniane przez gracza rozsuwaniem teleskopowego elementu jakim jest rura. Pzuon sopranowy natomiast swą budowa i barwa dźwięków wydobywanych z niego przypomina bardzo trąbkę. Puzon altowy wyparty w poźniejszym okresie przez tenorowy, zwany tuba minor. I najdoskonalej chyba rozwiniety puzony wentylowy, powstały stosunkowo niedawno, po wynalezieniu pierwszej trabki wentylowej. Posiada trzy zawory, których odpowiednie ustawienie istotnie zmienia  dźwieki powstale na skutek wpuszczanego do środka instrumentu powietrza. Polska nazwa tego instrumentu pochodzi z języka niemieckiego, lecz w oryginalnym tłumaczeniu puzon oznacza wielką trąbę.
Gra na instrumencie jest zajeciem dość trudnym lecz nie niemozliwym do nauczenia i opanowania do perfekcji przy odrobinie talentu.

Flet
Instrument z rodziny dętych drewnianych.
Używany w świecie od czasów prehistorycznych, początkowo zrobiony z kości słoniowej mamuta, poźniej z bambusa. Flet poprzeczny był znany w średniowieczu i najczęściej używany w muzyce sakralnej. Bardzo dużo piesni jest przeznaczonych dla fletu prostego a także i poprzecznego. Flety są w calości wykonane z jednego typu metalu, lub ewentualnie ich główkę pokrywa jakieś zdobienie wykonane z innego tworzywa. Flet nie posiada stroika, powietrze dmuchane jest na krawędź ustnika, a stamtad wpuszczane do środka fletu, gdzie dzieki odpowiedniemu zatrzymaniu powietrza w srodku. Gra na flecie jest niezwykle popularnym zajęciem , nawet wsrod mlodych ludzi, byc moze jest to  spowodowane tym, że krzewione jest to miedzy innymi  w szkolach na zajeciach z muzyki.
Nauka gry na tym instrumencie nie jest zajeciem trudnym i wymaga doskonalego sluchu i checi wycwiczenia dobrze palcy. Liczy sie rowniez odpowiedni oddech, aby muzyka wydobywana z fletu miala piekny i chetnie sluchany przez innych dźwięk.

Kontrabas
Największy spośród instrumentów strunowych, smyczkowych. Składa się z ogromnego pudła rezonansowego, gryfu i główki w charakterystycznym kształcie ślimaka. Kontrabas posiada czetry struny i  one  wydają niesamowite dźwięki. Nalezy jednak pamiętać, że instrument ten obniża o jedną oktawe w dół. Powstał na początku XVI wieku i podobnie jak opisywany wcześniej saksofon nie psaida żadnych archaicznych przodków. Początkowo byl to instrument o wielkości blisko 2,5 metra i wyposażony był w 5 strun co z biegiem czasu uleglo zmianie. Aby uzyskiwać niespotykane dźwięki na tym instrumencie mozna podpiąć do niego jeszcze dodatowo urządzenie obniżające ton o jedną oktawę. w XX wieku stał się on nieodłączna częścia muzyki jazzowej, rockandrowlowwej i operowej.
Gra na tym instrumencie wyaga nie lada doświadczenia i precyzji, a takze dobrze i silnie zbudowanych rąk, ponieważ ze wzgledu na niebanalne rozmiary gra jest trudna dla osób o krótkich konczynach górnych.
Jednak zachecam serdecznie do zapoznania sie z historią tego wspaniałego instrumentu oraz poznania  trudnych i mozolnych technik gry

Wiolonczela należy do instrumentów strunowych do rodziny smyczkowej. Jest bardzo specyficznie wyglądającym instrumentem, którego nie da się nie zauważyć. Jej najbardziej charakterystycznym elementem jest ogromne pudło rezonansowe. Posiada ono dwa wcięcia z obu boków w kształcie litery f. Szyjka wiolonczeli ma bezprogową podstrunnicę i jest zakończona główką w kształcie ślimaka. Kiedyś struny do wiolonczeli wykonywano z linek tkanych ze srebrnych drutów lub preparowanych jelit zwierzęcych. Obecnie struny do wiolonczeli produkuje się ze stali.

Historia wiolonczeli zaczyna się w XVI wieku. Wykształciła się z vio da braccio. Jej pierwszym producentem był Amati, ale dopiero jego uczeń, Antonio Stradivari, udoskonalił instrument i stworzył standard obowiązujący po dziś dzień. Aby zostać prawdziwie docenioną, wiolonczela musiała czekać do XX wieku. Wtedy została wprowadzona jako instrument solowy do sal koncertowych. Kompozycją muzyki na wiolonczelę zajmowali się m.in. L. van Beethoven, W. Lutosławski, R. Schuman i A. Vivaldi.

Pierwsza, forte, znaczy głośno, druga pochodzi od włoskiego słowa piano, co znaczy tyle co cicho. Fortepian więc to z włoskiego głośno-cicho.

Historia fortepianu sięga przełomu XVII i XVIII wieku. Twórcą protoplasty fortepianu był Bartolomeo Cristofori. Najstarszy egzemplarz tego instrumentu, który zachował się do naszych czasów, pochodzi z 1720 roku.

A czym różni się fortepian od pianina? W tym klawiszowym instrumencie muzycznym, jakim jest fortepian, struny rozciągnięte są na ramie ze stali i uderzane młoteczkami obudowanymi filcem. Gdy naciśniemy klawisz, to spowodujemy uderzenie młoteczka w strunę. Jednocześnie przeniesiemy dynamikę tego uderzenia w klawisz. Zaraz po tym, jak struna zostanie pobudzona przez uderzenie, młoteczek zostaje od niej odbity i zatrzymuje się wyżej lub niżej – wszystko zależy do siły uderzenia. Dzięki temu w fortepianie, inaczej niż w pianinie, możliwe jest uzyskanie efektu szybkiej repetycji, czyli kilkakrotnego uzyskania tego samego dźwięku w bardzo szybkim tempie.

Saksofon
Dęty drewniany instrument z grupy stroikowych, nazwę zawdzięcza. Istnieje wiele odmian ze względu na kształt oraz rodzaj wydobywanego dźwięku. Między innymi saksofon sopranowy, altowy, tenorowy, barytonowy, sopraninowy, basowy i kontrabasowy. W przeciwieństwie do większości instrumentów saksofon nie ma swego przodka, zostal wynaleziony i skonstruowany w XIX wieku i w prawie niezmienionej formie trwa do dziś. Bardzo szybko zaczął byc wykorzystywany jako instrument koncertowy, początkowo w chórach a następnie także w orkiestrach, nawet i w operach.
Instrument jest bardzo często wykorzystywany w muzyce symfonicznej. Na przestrzeni lat powstawało i powstaje nadal mnóstwo utworów na wystepy solowe saksofonu, lecz także i kwartety saksofonowe.
Mimo, iz poczatkowo swe zastosowanie miał głównie w muzyce powaznej to doskonale sprawdził sie w muzyce jazzowej, a później także i w rockowej. Zespoły muzyczne czesto wykorzystują ten wspaniały instrument jako pomocniczy, jednakże niektóre z  nich przewidują w swych wystąpieniach także i solówki saksofonowe.

Skrzypce należą do instrumentów strunowych z grupy smyczkowej. Charakteryzują się najwyższym strojem, choć są najmniejsze w swojej rodzinie instrumentów.

Historia współczesnych skrzypiec sięga jeszcze skrzypiec barokowych. niektórzy badacze na miejsce powstania tego instrumentu wskazują ziemie polskie. Najprawdopodobniej protoplastą skrzypiec były Polnische Geige, czyli w tłumaczeniu skrzypce polskie, które trafiły z Polski do Włoch. W okresie baroku instrument ten cieszył się już bardzo dużą popularnością. W całej Europie powstawały zakłady lutnicze, zajmujące się produkcją skrzypiec. W Polsce należały one do rodzin Grobliczów i Dankwartów. Najsłynniejszym jednak budowniczym skrzypiec był Antonio Stradivari. Skrzypce Stradivariusa są najbardziej pożądanym instrumentem przez muzyków, jednak stać na nie tylko ludzi bogatych.

Skrzypce zbudowane są z dwóch płyt, które mają wycięcia w kształcie litery C. Kiedyś struny do tego instrumentu wykonywano z preparowanych zwierzęcych jelit. Obecnie wykonuje się je z metalu.

Trąbka
Najpopularniejszy instrument z dziedziny dętych blaszanych. Ze względu na zakres dźwieków jakie wydaje dzielimy je na :
trąbki nbasowe;
trabki piccolo;
trąbki kieszonkowe.
Zbudowana jest ze skręconej rury zakończonej rozszerzeniem w kształcie czary, dzwonu.
Współczesna trąka to ta z roku 1813, wywdząca sie od wczesniejszych archaicznych instruentów do niej podobnych takich miedzy innymi jak róg. Gra na trabce z racji tego iz jest zajęciem bardzo trudnym i wymagającym niesamowitego potencjału płuc stała sie wczesniej zajeciem  bardzo dobrze oplacalnym i rzadko spotykanym jednak z biegiem czau zmienialo sie  podejscie do tego instrumentu a gra na nim stala sie bardziej powszechna. Wprowadzenie zaworow znacznie ulatwiło gre na tym instrumencie. Aktualnie ten instrument jest powszechnie używany przede wszystkim do łowiectwa, gdzie zwołuje mężczyzn do lasu na łowy. Chetnie wykorzystywany jest także do orkiestr dętych różnych służb mundurowych takich między innymi jak policja, straż pożarna czy tez wojsko.

Perkusja to nazwa nie jednego, a całego zestawu instrumentów. W ten podstawowy grający zbiór wchodzi nazywany też bębnem basowym bęben wielki. Bez niego nie ma mowy o perkusji! Gra się na nim przy użyciu pojedynczego pedała. Jest to bardzo charakterystyczny element całego asortymentu perkusyjnego, zazwyczaj największy. Drugim komponentem jest werbel, czyli bęben mały. Bęben wielki i mały służą do wygrywania rytmu. Perkusja nie może się obyć bez floor tomu i tom-tomu. Floor tom to popularny kocioł, najczęściej stojący na ziemi. Natomiast tom-tom to nic innego, jak półkotły, których liczba zależna jest od perkusisty. Perkusja to też specyficzny dźwięk talerzy. Występuje ich kilka rodzajów: crash-ride, china, czyli jedyny wklęsły talerz, cienki talerz o krótkim brzmieniu, czyli splash, stax, będący połączeniem talerzy china i crash oraz zazwyczaj małe i wypukłe talerze typu bell. Ale czego nam jeszcze brakuje, by cieszyć się grą na perkusji? Oczywiście pałeczek! Te wykonane są zazwyczaj z drewna, ale zamieniane też niekiedy na tzw. specjalne miotełki czy szczotki perkusyjne.

Nazwa tego popularnego i wydobywającego z siebie cudowne dźwięki instrumentu pochodzi z języka włoskiego. Pianino to zdrobnienie od piano, co znaczy tyle co cicho.

Pianino jest klawiszowym instrumentem blisko spokrewnionym z fortepianem. Posiada pionowy korpus o prostokątnej bryle, w którym umieszczono mechanizm młoteczkowy i pionowe struny. Pianino skonstruowane zostało w 1802 roku jako właśnie odmiana fortepianu przez Jana Schmidta z Salzburga albo przez Grunebergera z Halle.  Mechanizm pianinowy został opatentowany i udoskonalony przez Wornuma w 1826 r. Prototypem tego klawiszowego instrumentu był klawicyterium, zwany fortepianem żyrafą, a zmodyfikowana wersja pianina to np. taki instrument, jak klawesyn.

Z powodu niższej ceny, jak i mniejszych dużo gabarytów, pianino zaczęło wypierać fortepian z mieszczańskich domów. Największą popularnością cieszyło się w połowie XIX wieku. Do dziś pianino jest bardzo lubianym instrumentem. W Polsce do 2007 roku pianina i fortepiany były produkowane w Kaliszu.